Van farmaceut tot lasser
Het verhaal van Fred IJsselstein
Het verhaal van Fred IJsselstein is er een van transformatie en herontdekking. Na een lange carrière in de farmaceutische industrie vond hij uiteindelijk voldoening en rust in het lassen van aluminium en RVS. Na twintig jaar in verschillende commerciële functies te hebben gewerkt, begon Fred te twijfelen aan zijn identiteit binnen de farmaceutische industrie. Hij voelde zich steeds meer onzichtbaar worden, en na een reeks burn-outs besefte hij dat er iets moest veranderen…
Vertel eens… Wie schuilt er achter die laskap?
Ik ben Fred IJsselstein, 49 jaar oud. Achter die laskap schuilt een man met een passie voor precisie en een drang naar perfectie.
Ik heb commerciële economie gestudeerd in Groningen, maar mijn achtergrond is eigenlijk meer gericht op de gezondheidszorg. Ik heb meer dan 20 jaar gewerkt in de farmaceutische industrie, voornamelijk op het gebied van sales en marketing.
Na een tijdje begon ik me af te vragen wat mijn toegevoegde waarde eigenlijk was…
Het voelde alsof ik steeds onzichtbaarder werd en dat leidde uiteindelijk tot een aantal burn-outs.
Ik besefte dat ik iets anders moest gaan doen om mijn gezondheid en geluk te kunnen behouden
En toen ben je dus in de lasindustrie beland?
Ja, eigenlijk min of meer per toeval. Ik merkte dat ik veel voldoening haalde uit het maken van dingen met mijn handen. Mijn vrouw liet mij een kast zien die ze graag wilde hebben; een mooie kast, maar hartstikke duur.
Toen bedacht ik me: dit kan ik zelf ook maken! Zo begon mijn eerste lasproject… Trots op het resultaat bedacht ik me, waarom niet proberen om iets te doen met lassen?
De afgelopen maanden heb ik me beziggehouden met lassen, waar ik bij een bedrijf ben opgeleid en certificering in TIG-lassen heb mogen ontvangen. Toen ontmoette ik René en voor ik het wist stond ik hier, bij Eurotruss.
Hoe bevalt het werken bij Eurotruss?
Ik vind het geweldig. De collega’s zijn vriendelijk en behulpzaam, en ik voel me echt welkom hier. Dat is iets wat ik in mijn vorige baan niet echt ervaren heb.
Laatst betrapte ik mezelf erop dat ik op een vrijdagavond baalde dat het weekend was. Ik dacht, het mag wel weer maandag zijn!
Het feit dat ik nu plezier heb in mijn werk en zelfs uitkijk naar maandagen, zegt denk ik wel genoeg!
Wat vind je het mooiste aan dit werk?
Het feit dat je jezelf steeds kunt verbeteren. Elke las die je legt, is een kans om beter te worden. En het is ook een soort confrontatie met jezelf, omdat er niemand anders is om de schuld op af te schuiven als iets misgaat. Dat vind ik het mooie aan het lasproces.
Ik vind het een geweldig en rustgevend gevoel om mijn laskap op te zetten en met een muziekje in mijn oren me volledig af te sluiten van de wereld
Het voelt voor mij echt alsof ik in mijn eigen wereld zit en de dagen vliegen voorbij.
Ik zie het als een nieuw hoofdstuk in mijn leven, vol mogelijkheden en kansen om mezelf te ontwikkelen.
